غزل دلتنگی از روزگار
رانده از روزگار خويش
حالا كه چنين بي سروسامان نشسته ام پيداست دست بسته وگريان نشسته ام
دردوره ايكه متاعش بود ازريب وريا پيوسته غمين بوده ، پريشان نشسته ام
درحيرتم ازكارمردم نادان كه درجهان فارغ ازقهقهه ي مردم نادان نشسته ام
دركنارزهد فروشانم و آسوده از گناه ظلمت ستيزم وچون مه تابان نشسته ام
در دوره ايكه تحمل نكنند اهل وفا را آن به كه خموش ازغم دوران نشسته ام
با لب خاموش وچشم اشكبارخويش هرلحظه دراتهام فتنه و بهتان نشسته ام
تاعرصه به سالوس و دغلكار رواست چون صيدي رميده ، هراسان نشسته ام
آنجا كه وطن را طرب ازبلبل شيداست دريغا چنين پرشكسته ونالان نشسته ام
چون وزد نسيمي زمــهر بخاك ميهنم سالهاست درانتظارباد بهاران نشسته ام
هرچند به بــزم محبت سراپا گدايم ولي چون نگيني، بسرتاج سلطان نشسته ام
آنجاكه قطرهء باران حكم كيميا دارد سيلاب سرشكي شده بدامان نشسته ام
گربگويم غم دل سركشدازقلهء قاف چون آه سردي به كوهساران نشسته ام
تاچه گويند طبيبان مدعي ازسرنخوت طالب شفايم و درپي درمان نشسته ام
چو ن لاله سرخ به كنج بيابانم وغريب بيكس و آسوده ازغم باران نشسته ام
چو رانده از دايره ي روزگارخويش نظاره به بدعهدي روزگاران نشسته ام
سروده قربان زاده (قلم ياز)
کلک مشکین تو روزیکه ز ما یاد کند